Rozdział 27

To jest moje postanowienie noworoczne, jakby ktoś nie wiedział: dodawać chociaż z początku często notki.

 Jak ma na imię wczorajsza solenizantka?

Rozdział 27

 Ester siedziała na krześle przy stole, jej mąż obok niej. Przeglądali jakieś papiery, co chwila spoglądając na Constantina i Ori. Kiedy pojawiliśmy się, Ester spojrzała na Jace'a. Po chwili wróciła do papierów.

 - Mówię ci, że nie. - Powiedziała do Paulina. - Tego faksu jeszcze nie ma, bo miesiąc się nie skończył.

 - Zazwyczaj przychodzą przed końcem, około dwudziestego. - Kłócił się z nią mąż.

 - Mama ma rację. - Wtrącił Jonathan. - Sorry tato, ale przychodzą w ostatnim dniu miesiąca albo nawet pierwszego następnego.

 Paulin westchnął ciężko, ale przyznał rację żonie. Wyciągnął spod papierów czarną aktówkę i podał Ester.

 - Ktoś nas chyba wołał? - Wtrącił Jace. Wszyscy na niego spojrzeli.

 - Z tego co pamiętam, miałam zadać ci parę pytań. - Odparła Ester, wskazując mu miejsce przed sobą. Jonathan puścił moją rękę i usiadł na krześle, kładąc nogi na stole.

 - Jonathan, to nie Ameryka. - Skarcił go ojciec, ale ten tylko warknął:

 - Nie nazywaj mnie tak.

 - Dobrze, Jace... - Zaczęła jego matka. - Po pierwsze, jak długo będziemy mogli was gościć? A może zapytam inaczej: ile ty tu zostaniesz?

 - Bo cię to obchodzi. - Parsknął śmiechem chłopak. Widać nie był w nastroju. Ester przewróciła oczami.

 - Odpowiedz jak człowiek.

 Roześmiał się jeszcze głośniej.

 - Daj sobie spokój.

 Wstał i podszedł do mnie, chwycił za rękę i poszliśmy do jego pokoju. Pierwszym co zrobił zaraz po zamknięciu za nami drzwi, było rzucenie pierwszą z brzegu książką w ścianę. Nawet nie drgnęłam, gdy następna książka, rzucona na oślep, uderzyła obok mnie. Wreszcie gdy zrzucił całą półkę, opadły mu ramiona i spuścił głowę. Podeszłam do niego powoli i ujęłam jego głowę w dłonie, zmuszając do spojrzenia mi w oczy.

 - Po prostu... Oni interesują się tylko papierami i Constantinem! - Wyszeptał, unosząc głos.

 - Ciii... To nic nie da. Jeśli nie chcesz, możemy wracać, prawda?

 Westchnął i spojrzał gdzieś w bok.

 - Tylko że ja nie chcę cię zabierać ze sobą.

 W pierwszej kolejności poczułam falę gorąca. Zrozumiałam to jak ,,Nie chcę, żebyś była przy mnie". Uniosłam jego głowę, patrząc mu mocno w oczy.

 Nie chcesz, żebym ci towarzyszyła?

 - Nie o to mi chodzi. Po prostu tobie tu jest dobrze, widzę to. Tutaj jest Oradea, ona potrzebuje ciebie.

 Skończ.

 Zamilkł.

Przyznaj po prostu, że chcesz być sam.

 - Nie chcę. Po prostu... 

 Skończ. Nie tłumacz się.

 - Alex, do cholery, daj mi powiedzieć. Nie chcę jechać sam, ale ty nie będziesz chciała jechać, bo możemy nigdy nie wrócić!

Stand my ground, I won't give in
No more denying, I got to face it
Won't close my eyes and hide the truth inside
If I don't make it, someone else will stand my ground.*

Zanuciłam ten fragment piosenki w głowie. Jonathan uśmiechnął się delikatnie.

 - Jeśli tylko chcesz. Nie wyjadę na razie, postaram się odczekać, zobaczyć, jak to się potoczy... Może trochę mnie poniosło.

 Czyli to jest twoje ,,przepraszam"?

 - No, już bez przesady. Ja nie używam tego słowa.
Uśmiechnęłam się. Jace ściągnął brwi, wsłuchując się w czyjeś myśli.
 - Wybacz na moment, ale Ester potrzebuje mojej pomocy, jak zwykle zresztą.
 Pokiwałam głową. Wyszliśmy z pokoju na zewnątrz, tam rozdzieliliśmy się w odwrotne strony. Zanim doszłam do mojego pokoju, powitał mnie śliczny kot. Był jeszcze mały, szaro-bury, ale dość duży i puszysty.
 -  Hej... - Na obróżce zawieszoną miał okrągłą tabliczkę z wykaligrafowanym imieniem Chester. Kot zaczął łasić się do mojej ręki, gdy przykucnęłam.
 Usłyszałam ciche parsknięcie. Spojrzałam przed siebie. Opierając się o kolumnę, stał młody chłopak, w wieku mniej więcej Jonathana. Jego czarne włosy układały się w miękkie fale, oczy błyszczały złotem. Na twarzy miał łobuzerski uśmiech.
 - To twój kot? - Zapytałam. Pokręcił głową, podszedł do mnie i pogłaskał kota.
 - Chester jest niczyj. Rzadko się pokazuje, przybłęda. Trafił tu jakiś rok temu. Jestem Damon. - Wyciągnął do mnie rękę, uścisnęłam ją.
 - Alex.
 - Dziewczyna Jonathana. - Powiedział. Pokręciłam szybko głową.
 - Nie. Nawet nie mam tego w planach.
 Damona widać rozbawiło ostatnie zdanie.
 - A propos, gdzie on teraz jest? Myślałem, że spędzacie ze sobą większość czasu. - Zapytał.
 - Tak bardzo się za mną stęskniłeś? - Usłyszałam głos Jace'a za sobą. Obróciłam się i uśmiechnęłam.
 - Naturalnie. - Odparł Damon. - Jak zwykle twój przyjazd przynosi wiele zmian, tym razem nie jest inaczej. Wybaczcie, będę już zmykał, muszę jeszcze przywitać się z twoim bratem, Jonathanie... Wybacz, zapomniałem, że nie lubisz, jak się do ciebie tak mówi... Ciao. - Mrugnął do mnie i zniknął. Jace przewrócił oczami.
- Jak ja go nienawidzę. - Mruknął i podał mi jakąś dużą paczkę. - Ester kazała ci to dać. Nie pytaj, nie wiem, co to. I podobno mam nie wiedzieć.
 Obróciłam paczkę w rękach. Nie wyglądała jakoś szczególnie, ot, zwykły duży pakunek w brązowym papierze, przewiązany szarym sznurkiem.
 - Tu jesteś! - Usłyszałam głos Ori. Podbiegła do mnie i warknęła na Jonathana: - Wyłącz się.
 Poczułam się dziwnie, jakby coś zniknęło z mojej głowy.
 - Ja już otworzyłam mój prezent, musisz też to zrobić jak najszybciej!
 - A może podpowiesz, co jest w środku? - Zapytał cicho Jace, jakby podstępnie. Ori pokręciła głową i pociągnęła mnie do mojego pokoju, rzucając mu jeszcze groźne spojrzenie. Gdy zamknęła za nami drzwi, zastukała palcem w paczkę. Rozerwałam paznokciem sznurek i rozwinęłam papier. Wyłoniło się białe pudełko i przypięty do niego list.
 - Najpierw list. - Nakazała mi przyjaciółka. Otworzyłam go.


 Niedługo (za tydzień) odbędzie się jakby bankiet z okazji setnych urodzin Jonathana. Zazwyczaj nie obchodzimy urodzin, ale setne warto. Tak więc w paczce jest coś na tę uroczystość. Mam nadzieję, że będzie pasować. Nie pokazuj tego Jonathanowi, nie mów mu nic. Chcę, żeby to była niespodzianka.
Całuję, Ester.

 - Teraz otwórz paczkę! - Niemal krzyknęła z radością Oradea. Uchyliłam wieczko pudła i wysypałam jego zawartość na łóżko.
 W pierwszej kolejności błysnęła w słońcu srebrna tiara. Śliczna, prosta i...
 - Jezu, jak ona ci będzie pasować! - Pisnęła Ori.
 Obok tiary leżało czarne pudełeczko, a w nim diamentowy naszyjnik. Gdy podniosłam go, okazał się dość ciężki. Składał się z dziesiątek małych błyskotek i jednego dużego diamentu.
 W pudełku prócz naszyjnika były jeszcze bransoletka i kolczyki do kompletu.
 - Matko, to musiało kosztować majątek. - Wyszeptałam.
 Wreszcie uniosłam do góry sukienkę.
 Była śliczna, jasnofioletowa, na grubszych ramiączkach. Na dole miała duże falbanki, ogólnie wyglądała na dość ciasną, ale była piękna. Ori westchnęła z zachwytem.
 Zostały już tylko buty. Białe baleriny z wieloma srebrnymi zdobieniami, były jakby przeznaczone dla sukienki i biżuterii. Ori szturchnęła mnie w ramię.
 - Przymierz! - Poprosiła. Wzięłam to wszystko i poszłam do łazienki. Miałam drobny problem z włożeniem ciasnej sukienki i zapięciem naszyjnika, ale wreszcie się udało. Włożyłam tiarę na głowę i wyszłam z łazienki. Ori westchnęła z zachwytem.
 - Jezu, pięknie wyglądasz... - Nim zdążyła skończyć, usłyszałam pukanie do drzwi i poczułam, że to Jace.
 - Wejdź, a poderżnę ci gardło! - Zagroziłam. Wpadłam do łazienki i szybko przebrałam się. Dopiero wtedy wyszłam, widząc Jonathana w pokoju. Wtedy zdałam sobie sprawę, że wciąż mam tiarę na głowie. Jace pojawił się przy mnie i spojrzał na nią przelotnie, po czym dotknął delikatnie mojej twarzy.

______________________

* Stoję na moim miejscu, nie odpuszczę.
Dość zaprzeczania, muszę stawić temu czoła.
Nie zamknę mych oczu i nie ukryję prawdy wewnątrz,
Jeśli tego nie zrobię, ktoś inny stanie na moim miejscu. (Within Templation - Stand my Ground, obecne na stronie z muzyką)

Rozdział 26

Wow, ale się rozkręciłam! Sobie trochę poczytacie xD Drugi dzisiaj, mamy 23:30

Rozdział 26

Gdy postawiliśmy nogi na rumuńskiej ziemi, od razu zauważyłam niesamowite krajobrazy, mnóstwo świateł, kolorów, cieni... Jace wziął mnie za rękę i ruszyliśmy w stronę pałacu, który powoli wyłaniał się za drzewami.
 Z początku widziałam zaledwie jego kawałek, ale po chwili ukazał mi się w pełnej okazałości.
 Jego kamienne mury wyglądały na stare, ale też solidne. Szliśmy, zdaje się, od frontu. Cisza wokół potęgowała wrażenie, iż jest opuszczony.
 Po prawej stronie znajdowała się wysoka, ostro zakończona wieża z trzema półowalnymi okienkami i balkonem. Po lewej stronie była druga, ale dwukrotnie mniejsza i łagodniej zakończona, poza tym z mojej perspektywy nie zauważyłam w niej okien. Między nimi był duży zamek, a konkretnie jego właściwa część. Było w niej dużo większych okien, dwie mniejsze, zawieszone wieżyczki, jeśli można to tak nazwać. W jego cieniu widziałam inną, jakby odczepioną a zarazem przylegającą do niego część zamku. Wokół było dużo zieleni, pod osłoną nocy wyglądało to po prostu cudnie.
 Uchwyciłam moment, kiedy zapaliło się duże, mgliste światło nad wejściem. Tam się skierowaliśmy. Czekało tam na nas dwóch lokajów i służąca.
 - Witamy w skromnych progach naszych państwa. Lokaje zaniosą wasze bagaże do pokoi, zaś ja odprowadzę was, mimo późnej pory, na spotkanie z panią Bladescu. Niestety, jej szanowny mąż wyjechał służbowo i zobaczycie go dopiero jutro.
 Kobieta mówiła łamaną angielszczyzną z dziwnym akcentem. Była drobna i przysadzista, ale nie to zwróciło moją uwagę najbardziej.
 Była człowiekiem w domu wampirów.
 Zaprowadziła nas krętymi korytarzami, już na początku odbierając nam kurtki. Doszliśmy wreszcie do drzwi z czerwonego mahoniu. Służąca zapukała, a słysząc ciche ,,proszę", otworzyła nam drzwi i zamknęła je za nami, samej znikając na polecenie swojej pani, jeśli można to tak ująć.
 W dużym, eleganckim i dość nowoczesnym gabinecie siedziała za szklanym biurkiem na czarnym, skórzanym fotelu obrotowym piękna kobieta. Gdy wstała mogłam ocenić ją bliżej.
 Była wysoka, miała długie, lśniące czarne włosy, zupełnie tego samego koloru co Jace. Całkowicie byli do siebie podobni - te same rysy twarzy, długie rzęsy, złociste oczy. Ubrana była w elegancki, ciemnofioletowy komplet.
 - Nareszcie. - Westchnęła z ulgą. - Constantin...
 Jace przewrócił oczami. Kobieta zauważyła to.
 - Jonathan. Wyrosłeś. Bardzo. Zmężniałeś. - Jej wzrok padł na moment na mnie, po czym znów na Constantina. - Za to ty nie zmieniłeś się wcale. Wciąż mój Constantin. A myślałam, że będzie odwrotnie. Oradea, tak? - Zwróciła się do niej, ściskając jej rękę. - Niezwykłe, jakże jesteś podobna do swojego ojca... Ale włosy masz po matce. Alexandra. - Zwróciła się do mnie, choć nie miałam pojęcia, skąd zna moje, nieco zniekształcone imię. - Alex. Twój umysł jest dla mnie zagadką. Ale powiem ci jedno - zdecydowanie płynie w tobie królewska krew. Jestem Ester, matka Constantina i Jonathana.
 - Nie używaj tego imienia. - Przerwał jej ten drugi. - Jestem Jace. Tyle. Nie używaj tego imienia.
 Ester znów westchnęła.
 - Dobrze, jak wolisz... Ojciec wróci jutro rano, ale może też być dopiero po południu. Myślę, że z uwagina późną porę, powinniście odpocząć. Porozmawiamy jutro rano. Zwłaszcza ty, Alex - zwróciła się do mnie - będziesz miała mi wiele do opowiedzenia.
 Do pokoju weszła służąca. Constantin pocałował Ori w policzek i wyszedł, Jace puścił mi oczko i poszedł za nim. No tak, oni znali ten zamek jak własną kieszeń.
 - Martha odprowadzi was do waszych pokoi. - Powiedziała Ester. - Chociaż... Nie, nie dzisiaj. Porozmawiamy jutro.
 Miałyśmy już wyjść, gdy Ester jednak zdecydowała się i powiedziała:
 - Alex, zostań chwilkę.
 Zostałam. Gdy za Ori i Marthą zamknęły się drzwi, Ester poprosiła mnie gestem dłoni, żebym usiadła na czarnym, skórzanym wygodnym fotelu przed jej biurkiem. Odsunęła stertę papierów na bok i spojrzała na mnie przenikliwym wzrokiem.
 - Powiedz mi, czy wiesz coś o swoim arystokratycznym pochodzeniu? - Zapytała.
 - Pani też uważa...
 - Mów mi Ester.
 - Dobrze. Ty również uważasz, że mogę być córką Alfreda?
 - Tak. - Potwierdziła. - Jesteście bardzo do siebie podobni. A powiedz mi, czy ciebie i Jonathana coś łączy? Wiem, że wyda ci się to bardzo osobistym pytaniem, ale po prostu chcę dla mojego syna jak najlepiej, jakkolwiek nie uważa.
 - Łączy nas tylko przyjaźń. Nic więcej. - Oświadczyłam zgodnie z prawdą. Dlaczego Ester o tym pomyślała?
 - Nic więcej... Zgoda. Cóż, to były tylko takie prywatne pytania. Te bardziej ogólne zadam ci jutro, dobrze? - Do gabinetu znów weszła Martha. - Teraz myślę, że powinnaś odpocząć.
 Pokiwałam głową i ruszyłam w stronę drzwi, ale jeszcze zanim do nich doszłam, usłyszałam słowa Ester:
 - Pamiętaj, że w każdej chwili jestem gotowa ci pomóc. Wybrałaś sobie trudny materiał na przyjaciela. Może to magia imion. Jego dziadek też był taki.
 - Ale różnią się. Jace nigdy nie pozwoliłby na śmierć niewinnych osób. - Odparłam, wychodząc z gabinetu.
 Martha zaprowadziła mnie do mojego pokoju i poszła. Otworzyłam drzwi.
 Ściany pokoju pomalowane były na czarno, ale wszystkie szczegóły były białe. Na podłodze położone były ciemne panele, a na nich puszysty, biały dywan. Z prawej strony stała duża, biała szafa, przed nią moja walizka. Na tej ścianie, gdzie były drzwi, wisiało parę ładnych zdjęć martwej natury. Po lewej stronie, naprzeciw szafy, było ogromne okno i drzwi na balkon, zasłonięte częściowo białą firanką. Na balkonie dostrzegłam parę doniczek z kwiatami.
 Naprzeciw mnie stało duże, podwójne łóżko z czarną, drewnianą ramą i białą pościelą. Nad nim wisiało prostokątne lustro. Po prawej stronie łóżka była biała szafka nocna, stał na niej biało-czarny wazon z białymi różami, do których przypięta była karteczka. Po lewej stronie, przy oknie, stała biała toaletka, a na niej mnóstwo kosmetyków. Gdy weszłam do tego przecudnego pomieszczenia i zamknęłam za sobą drzwi, zauważyłam obok nich jeszcze jedne, prowadzące do mojej łazienki. Dopiero teraz zauważyłam, że nie tylko przy kwiatach, ale także przy kosmetykach leżała karteczka.
 Najpierw podeszłam do łóżka, podniosłam na wysokość oczu białą tekturkę, na której wykaligrafowane było pismem Jace'a: Mam nadzieję, że dobrze będziesz się tu czuła. Uśmiechnęłam się do siebie. Podeszłam do toaletki. Podniosłam białą tekturkę. Mam nadzieję, że ci się przydadzą, chociaż jak dla mnie, są zbędne.
 Szybko wzięłam prysznic i włożyłam satynową koszulkę nocną, którą spakowała mi Ori. Położyłam się w puszystej, miękkiej pościeli i momentalnie zasnęłam.
 Nazajutrz gdy otworzyłam oczy, czekał na mnie nowy bukiet, tym razem z dopiskiem I jak się spało?
 Świetnie, świetnie... jak suseł. Odpowiedziałam w myślach Jace'owi i szybko przebrałam się w codzienne ubranie. Gdy otworzyłam drzwi pokoju, stał przede mną.
 - To dobrze. - Uśmiechnął się łobuzersko i poszliśmy razem na śniadanie.
 Okazało się, że jadalnia znajdowała się na tarasie, który w zimie zamykano szklanymi szybami. Taras był duży, jasny. Pierwsze, co rzuciło mi się w oczy, były belki w suficie. Na podłodze jasne panele, po środku stał nieduży, szklany stół i sześć krzeseł. W rogu jadalni był ładny, biały kinkiet, akurat zgaszony. Na zewnątrz panowała cisza i zieleń. Musiała to być tylna część zamku, bardziej nowoczesna. Jak w mojej sypialni, na ścianach królowała czerń.
 Constantin i Oradea siedzieli przy stole, zawzięcie o czymś dyskutując. Gdy podeszliśmy bliżej, zamilkli, dziwnie się wpatrując to w Jace'a, to we mnie. Na szczęście z niezręcznej ciszy wyrwała nas wesoła Ester.
 - Proszę bardzo. - Podała każdemu talerz naleśników z syropem klonowym. Zanim jednak usiedliśmy, podszedł do nas rosły mężczyzna, tak wysoki, jak Ester, a nawet wyższy. Miał ciemnobrązowe włosy, jak Constantin, poza tym nie wyglądał na starego. Przywitał się z Jacem jak ojciec z synem.
 - Chłopie, aleś ty mi wyrósł przez ten miesiąc! - Zdziwił się, zupełnie jak Ester. Cieszył się z przyjazdu syna.
 - Cześć, tato. - Odpowiedział Jonathan. - Chcę ci przedstawić Alex. - Przyciągnął mnie do siebie w pasie. Ścisnęłam rękę ojca Jace'a, Paulina.
 - Dziewczyna, co? - Mrugnął do mnie. Jonathan parsknął śmiechem, ale poprawił go:
 - Przyjaciółka.
 - Tak, oczywiście, wybaczcie. - Przeprosił, ale wyraz jego twarzy wyraźnie sugerował, że w to nie wierzy.
 - No siadacie wreszcie, czy nie? - Zdenerwowała się Ester. Jace odsunął mi krzesło, popisując się po prostu przed rodzicami. Paulin spojrzał na niego z dumą.

 Zagonieni przez Ester, zaczęliśmy pochłaniać naleśniki. Miałam zdecydowany problem z włosami, które ciągle opadały mi na twarz. Gdy tylko Ori skończyła jeść, stanęła za mną i zaplotła mi długi warkocz. Spojrzałam na nią z wdzięcznością. Jonathan nagle pociągnął mnie za rękę tak mocno, że omal nie spadłam z krzesła i musiał mnie złapać na ręce. Postawił mnie na mokrej od rosy trawie.

 - Chodź, pokażę ci takie zajebiste miejsce. - Powiedział mi cicho do ucha i nim zdążyłam zareagować, pociągnął między drzewami. Po chwili zasłonił mi oczy dłońmi, przeprowadził kawałek i obrócił, pokazując mi to ,,zajebiste miejsce".

 Faktycznie, robiło wrażenie. Duża fontanna z białego marmuru wydawała cichy plusk, alejka wokół niej prowadziła w kółko. Wszędzie zieleń i kwiaty.

 - Ślicznie. - Powiedziałam cicho, by nie przerywać ciszy.

 - Wybacz za mojego tatę. On po prostu miał nadzieję. Ale widziałaś ich miny? - Parsknął śmiechem. Uśmiechnęłam się.

 - Nie, nie widziałam, bo przesłoniłeś mi cały świat. - Zaśmiałam się. Nawet nie wiem jak, ale zaczęliśmy gonić się wokół fontanny, aż Jace mnie złapał, obrócił i odchylił do tyłu. Śmialiśmy się cicho. Jonathan odsunął mi włosy z twarzy delikatnym gestem. Wyprostowałam się, wplatając palce w jego loki. I wtedy przez ciszę przemknął ku nam odgłos wołania. Tak wyróżniał się, że aż oboje podskoczyliśmy i zaczęliśmy się śmiać. Jace pociągnął mnie za rękę i pobiegliśmy w stronę zamku.

Rozdział 25

Oj trafię do szpitala... psychiatryka. Dziwny będzie ten rozdział, przyznaję...
Dół, dół, dół...
Pozwól mi mówić, a będę krzyczeć.

Rozdział 25

 Zanim jeszcze pojechaliśmy, Drake zaprowadził mnie do biblioteki i pokazał mi duże drzewo genealogiczne na całą ścianę.
 - To jest drzewo rodziny Dimitrij. Widzisz - wskazał palcem na mały kawałek tekstu bez zdjęcia na górze. - To miejsce Oradei. A tu - Wskazał kawałek dalej, ponad Alfredem i kobietą bez zdjęcia ani żadnych danych osobowych, tylko zaznaczony związek. - Tu jest miejsce na jego córkę. Mam pewne podejrzenia, że możesz to być ty.
 - Ja? - Zdziwiłam się. Jakim cudem?
 - Data urodzin pokrywa się, poza tym jesteś nieco do niego podobna, ale nie chcę wyciągać pochopnych wniosków.
 Spojrzałam znowu na drzewo. Gałęzie były jakby złote, nieco zmatowiałe, wyróżniające się na jasnobeżowym tle. Wydawało mi się, że miejsce niby przeznaczone na mnie jakby nieco wyróżniało się spośród innych. Dotknęłam go ostrożnie, jakby był ze srebra.
 - A ty masz tu swoje drzewo genealogiczne? - Zapytałam chłopaka. Pokiwał głową i zaprowadził mnie nieco bardziej w głąb biblioteki.
 Drzewo rodu Bladescu było koloru karmazynowego, ale gałęzie również połyskiwały matowo. Było jednak mniejsze.
 - To tylko fragment, bo ważniejsze jest to drugie. - Powiedział, widząc moje zainteresowanie.
 - Jesteś tu? - Zapytałam. Wskazał na miejsce na górze. Odczytałam ze zdumieniem:

Jonathan Emmanuel Bladescu

ur. 10 XII 1904r. w Braszowie

 Obok jego imienia widniał malutki symbol. Znajdował się też przy kilku innych imionach, między innymi jego ojca.
 - Jonathan Emmanuel? - Zdziwiłam się.
 - Zmieniłem imię.
 - Dlaczego? Jak dla mnie, jest fajne.
 Drake-Jonathan westchnął ciężko.
 - Spójrz dwa pokolenia niżej.
 Zobaczyłam jego dziadka.

Jonathan Christopher Bladescu

ur. 23 IV 1816r. w Bratysławie

zm. 14 XII 1891r. uduszony srebrem

 Te szczegóły niespecjalnie mnie zachwycały.

 - Nie zdążyłeś go poznać. - Zauważyłam. Jonathan pokiwał głową.

 - I dobrze. Zmieniłem imię, bo to kojarzyło mi się za bardzo z jego osobą. Spójrz na linię jego dzieci.

Margaret Esmeralda Bladescu

ur. 5 III 1847r. w Braszowie

zm. 5 III 1857r. w wypadku

Lucjan Marco Bladescu

ur. 5 III 1847r. w Braszowie

zm. 6 III 1857r. z żałoby za siostrą

 - Byli bliźniakami. Zabił ich oboje. - Wtrącił cicho Jonathan.

Paulin Ignacy Bladescu

ur. 16 XI 1851r. w Braszowie

 - Tylko on przeżył, mój ojciec. Margaret i Lucjan zginęli w dniu swoich urodzin. Lucjan akurat był na wsi, więc zginął następnego dnia. Oczywiście, nikt nie miał pojęcia, że zrobił to ich własny ojciec, a on zaś nie miał pojęcia, że widział to jego młodszy syn, Paulin. Był chuderlawy, więc przeżył. Margaret i Lucjan byli silni, mogli obalić rządy ojca i zająć jego miejsce. Nie zdążyli. Mój ojciec dorósł, udowodnił winę ojcu. Ten jednak uciekł, więc Paulin znalazł go i zabił samodzielnie. Był już wtedy z moją matką, Ester.

 Spojrzałam na linię łączącą Paulina z żoną.

Ester Maria Bladescu

zd. Dimitrij

ur. 1857r. w Budapeszcie

 - Po śmierci Jonathana żyli razem trzynaście lat, wzięli ślub, przejęli rządy. Ich małżeństwo wzmocniło przyjaźń obu rodów. A później na świat przyszedłem ja.

 Znowu spojrzałam na jego pole i obok, na pole Constantina.

Constantin Lucjan Bladescu

ur. 18 I 1905r. w Braszowie

 - A po roku Constantin. Nie mieliśmy siostry, kobiety rzadko rodzą się w związkach wampirów. A jeśli nawet, to są ludźmi. No i tak sobie spokojnie żyliśmy przez dziewięćdziesiąt osiem lat, aż pojawiłyście się ty i Oradea, przewracając nasz spokój do góry dnem.

 - Margaret została zmieniona w wampira przed śmiercią? - Zapytałam, nie zwracając uwagi na koniec wypowiedzi Jonathana.

 - Nie. Kobiety zawsze zmieniane są w momencie, gdy są piękne i silne. Margaret była jeszcze dzieckiem. Tylko wampiry płci męskiej rosną do osiemnastki. Kobiety zatrzymują się na zawsze.

 Usłyszałam jakiś szmer. Pojawił się Constantin. Jego wzrok padł na moment na malutkie zdjęcie Jonathana Christophera, po czym powiedział:

 - Nie chcę wam absolutnie przerywać, ale musimy jechać. Samolot mamy za godzinę, zanim dojedziemy i tak dalej, już przyleci.

 Wyszliśmy z biblioteki, mijając drzewo Dimitrijów. Wydawało się spokojne, jakby nieświadome tego, jakie korzenie kryje karmazynowe drzewo na drugiej stronie biblioteki.

 - Bladescu jest więcej niż Dimitrijów? - Zapytałam Jonathana.

 - Tak, jeśli weźmiemy pod uwagę zmarłych. - Odpowiedział za niego Constantin.

 Zabawne.

 - Bladescu są silniejsi, ale Dimitrijowie mają dobre kontakty dyplomatyczne z wieloma ważnymi zgrupowaniami. - Dodał Jonathan. - Dlatego trzymamy się razem. Ale tak, Bladescu jest więcej. Po prostu szybko umierają.

 Rozdzieliliśmy się, idąc do swoich pokoi. Wzięłam czarną walizkę z moimi rzeczami i wyszłam, spotykając po drodze Jonathana. A może powinnam wciąż mówić na niego: Drake? Spytałam go o to.

 - Jeżeli znajdziesz jakieś skrócenie Jonathana, to lepiej tym. W Rumunii wciąż jestem postrzegany jako nosiciel imienia wielkiego wojownika.

 - Jace. Może być? - Zaproponowałam.

 - Tak. To mi się podoba.

Rozdział 24

Chyba powstanie dodatkowa stronka na blogu z piosenkami. Nawet już jest. Nad czatem.

Moja deprecha nie trwała długo, chociaż... trwa dalej. Zresztą, co będę się wam wyżalać, skoro nie możecie mi pomóc, a ja wam tylko zatruwam d..ę.

Mam tylko nadzieję że nie sfiksuję do końca i czegoś sobie nie zrobię.

Rozdział 24

Czułam się obserwowana. Drake nieco był zdenerwowany, ale nie aż tak, jak ja. Co chwilę powtarzał: ,,Przecież tu nie przyjdą".
 - Skąd ta pewność? - Zapytałam za którymś razem.
 - Moje słowo jest święte, ok? Więc już się uspokój. Posłuchaj muzyki albo coś...
 Nim zdążyłam odpowiedzieć, do mojego pokoju wpadła Ori.
 - Słuchaj, mam wspaniałą wiadomość! - Krzyknęła niemal. Spojrzałam na nią ze zdziwieniem.
 - Jakaś odmiana.
 - To znaczy najpierw zła wiadomość: wujek Alfred niedawno wrócił z Rumuni i od razu został tu zaatakowany. Na szczęście nic mu nie jest. Natomiast wiążąca się z tym dobra wiadomość jest taka, że wyjeżdżamy do Rumuni! Oczekują tam na nas! Cudownie, prawda?
 Kątem oka zauważyłam, że Drake ściągnął brwi w zamyśleniu. Widać czytał w myślach Alfredowi albo Ori. Uśmiechnęłam się do niej.
 - Świetnie. Poznasz swoich rodziców?
 - Tak, chyba tak. Poza tym ponoć czegoś się dowiedzieli o mojej kuzynce, córce Alfreda.
 Ściągnęłam pytająco brwi.
 - Wuj Alfred miał córkę, mniej więcej w moim wieku. Urodziła się, gdy jeszcze był tutaj. Niestety, nie zobaczył jej, gdyż musiał wyjechać do Europy. Z jej matką również więcej się nie spotkał. Szuka jej, bo jest ona - jak ja - prawowitą dziedziczką i jeśli nie ja wyjdę za mąż za jednego z rodu Bladescu, to ona musi to zrobić, bo jesteśmy ostatnie. Przynajmniej tak mi to wyjaśnili.
 Drake gwałtownie uniósł głowę i spojrzał na mnie. Wpatrywaliśmy się sobie w oczy dłuższą chwilę.
 Co?
 - Nic, po prostu... nie, nieważne. Trochę się zapędziłem.
 Wstał i wyszedł z pokoju, wciąż kalkulując coś. Ori klasnęła radośnie w dłonie.
 - Musimy się spakować! Nie wiadomo, ile tam będziemy! Ja już się spakowałam, teraz pomogę tobie.
 Pokiwałam głową. Szybko udało nam się spakować, bo nie miałam wiele rzeczy. Ori przypomniała sobie o czymś, czego jeszcze nie spakowała i pobiegła do swojego pokoju na moment, po chwili wracając w zamyśleniu. W dłoni trzymała kopertę. Podała mi ją.
 - To... chyba raczej do ciebie.
 Wzięłam kopertę z jej rąk. Rzeczywiście, było na niej wykaligrafowane moje imię. Otworzyłam ją i zobaczyłam przed sobą Drake'a. Ori podskoczyła, gdy stanął obok niej.
 - Wybacz. - Powiedział do niej cicho, skupiając się bardziej na moich myślach.

Jeśli to czytasz, to jestem już martwy.

Jeśli jestem martwy, to jest to twoja wina.

Jeśli to twoja wina, to moi ludzie cię znajdą.

Jeśli to zrobią, będziesz martwa, jak ja.

Uciekaj myszko, ale pamiętaj, że kotek i tak cię złapie...

 Drżącymi rękami wsunęłam list z powrotem do koperty. Drake kiwnął na Ori, żeby poszła. Wyszła, lekko przestraszona. Drake podszedł do mnie, posadził mnie niemal siłą na łóżku i usiadł koło mnie. Wyciągnął mi list z ręki i zgniótł go w dłoni.
 - On jest już martwy. Nic ci nie może zrobić, a jego ludzie tym bardziej.
 Skąd ta pewność?
 - Bo nikt ze mną jeszcze nie wygrał. Nigdy.
 Nie musisz mnie przekonywać.
 - Wyjeżdżamy, nie pojadą za nami. A nawet jeśli, to nie mają szans z Bladescu.
 Nie, to nie jest powód. To mój problem, nie wasz.
 - Alex, jestem starszy od Constantina, jeśli zechcę, postawię na nogi całą armię, bo mam do tego prawo.
 Ale nie ma powodu!
 - Jeszcze zobaczymy.

*

 Ten list który znalazłam w pokoju bardzo mnie przestraszył. Powiedziałam o nim Constantinowi, uspokoił mnie nieco. Widziałam, że cieszył się na powrót do domu. Ja również byłam zachwycona, bo miałam spotkać się z rodzicami... jak tylko o tym myślałam, brzuch mnie bolał z nerwów. Nie wiedziałam, jak to będzie. Martwiłam się o Alex. Jak tam się zaklimatyzuje.

 Ale wszystko chyba zmierzało w dobrą stronę.

Rozdział 23

Za namową przyjaciółki...

Rozdział 23

Miłość cierpliwa jest,

łaskawa jest.

Miłość nie zazdrości,

nie szuka poklasku,

nie unosi się pychą;

nie dopuszcza się bezwstydu,

nie szuka swego,

nie unosi się gniewem,

nie pamięta złego;

nie cieszy się z niesprawiedliwości,

lecz współweseli się z prawdą.

Wszystko znosi,

wszystkiemu wierzy,

we wszystkim pokłada nadzieję,

wszystko przetrzyma.

Miłość nigdy nie ustaje...

 Nie wiem, czemu przypomniał mi się ten fragment listu do Koryntian, skoro słyszałam go tylko raz. Mimo to jakoś mi się spodobał...

 Obsunęłam się na ziemię, wciąż żywa, jeśli można tak powiedzieć. Ale cała. Przede mną paliło się coś na kształt człowieka... Po chwili zobaczyłam przed sobą twarz Drake'a.

 - Mówiłem, że zaczekam, ale nie obiecywałem, gdzie. Chodź, nie mamy wiele czasu, pewnie nie był sam. Wy, dziewczyny, jesteście takie naiwne...

 Później ci powiem, kto tu jest naiwny.

 - I tak ty. - Odpowiedział na moje myśli Drake. Spojrzałam na niego, zdziwiona.

 - Na tym polega twój dar? Mówiłeś, że wiesz o mnie wszystko. Czytasz mi w myślach? I jeszcze śmiesz mi mówić, że jestem naiwna, podczas gdy to ty, a nie ja, czytasz w myślach? - Oskarżyłam go. Uśmiechnął się łobuzersko, w jego oczach zauważyłam dziwny błysk. I coś dotarło do mojego otumanionego umysłu...

 Moment. Siedzisz mi całymi dniami w głowie?!

 Uśmiechnął się jeszcze bardziej łobuzersko.

 Kurwa, czy ty nie masz innych zajęć?!

 - Mam, ale twoje myśli i wspomnienia są ciekawsze.

 I cały czas siedzisz mi w moich myślach.

 - Tak. No cóż, musisz się przyzwyczaić, ale teraz chodź. Jak już mówiłem, nie mamy czasu.

 Pociągnął mnie za sobą do samochodu i ruszyliśmy, nie za szybko, by nie zwracać na siebie uwagi, ale BMW  i tak zmuszało wręcz do przyglądnięcia się. W pewnym momencie Drake strasznie przyspieszył.

 Co jest?

 - Miałem rację, nie był sam. Jest ich koło piątki. Może... - Nie skończył, zastanawiając się nad tym. Jako że już wyjechaliśmy z miasta, gwałtownie przyspieszył na pustej drodze.

 Możemy biec szybciej niż jedzie samochód?

 - Ja tak, ale ty nie. Nie polowałaś.

 Wzdrygnęłam się.

 A ty tak?

 - A jak ci mówi sumienie? - Zapytał, ostro skręcając.

 Sumienie mi mówi że nie powinno mnie tu być.

 Zaśmiał się. Opadłam zrezygnowana na oparcie.

 Moje życie to pasmo niepowodzeń i dziwnych zdarzeń... Coś mi tu nie gra, jestem w ukrytej kamerze?

 Rozbawiłam go widocznie. Kolejny ostry skręt. Droga była daleka, ale samochód na tyle szybki, by pokonać ją w paręnaście minut. Nagle coś uderzyło mocno w samochód, silnik zacharczał w proteście, coś zgrzytnęło i samochód się zatrzymał. Zapadła cisza.

 - Kurwa. - Mruknął Drake, nawet nie próbując odpalić. Wysiedliśmy i ruszyliśmy biegiem. Widziałam, że Drake dopasowywał tempo do mojego, ale mógł biec szybciej.

 Wybacz, że cię w to wkopałam...

 - Żartujesz? Było strasznie nudno! - Zaśmiał się. - Mylisz mnie z Constantinem. On NIGDY nie pozwoliłby, żeby coś się stało.

 A może się coś stać?

 - No pewnie! - Rzucił z rozbawieniem i przyspieszył odrobinę. Spróbowałam go dogonić, ale jakby nie wychodziło. Rzeczywiście, zupełnie różnili się z Constantinem. Może z wyglądu byli podobni, choć niezbyt, ale z charakteru zupełnie różni. Constantin... przypominał mi mojego (?) ojca. Był odpowiedzialny do bólu, a z drugiej strony nie można było mu do końca zaufać, ale to może tylko moje odczucie... Natomiast już od początku zauważyłam, że Drake jest typem imprezowicza. Z nim nie sposób się nudzić, oczywiste. Dobra, koniec przynudzania!

 Zaśmiałam się i spróbowałam przyspieszyć, by dogonić Drake'a. Nie zdążyłam jednak, bo już dobiegliśmy do domu. Przechodząc przez drzwi, Drake obejrzał się jeszcze za siebie. Podążyłam wzrokiem za jego spojrzeniem i dostrzegłam jakiś ruchomy kształt, ale chłopak szybko wepchnął mnie do środka.

Rozdział 22

Wróciłam... ze złamaną nogą. Przynajmniej pisać mogę... Aha, jako że dotąd imię ,,Brayan" pisałam błędnie, pisownia będzie teraz nieco inna. Czytajcie tak samo.

Rozdział 22

 Drake zatrzymał samochód w wskazanym przeze mnie miejscu, z daleka od kawiarenki. Nie chciałam, żeby on i Brian się spotkali. Głównie to nie chciałam, żeby Drake dowiedział się o nim więcej, niż wiedział. O ile cokolwiek wiedział. Zresztą, to byłoby mi na rękę.

 Zatrzymał samochód, ale gdy chciałam wysiąść, chwycił mnie za rękę.

 - Będę czekać. - Obiecał. Ucieszyłam się, ale powiedziałam:

 - To trochę potrwa.

 - Nie szkodzi. - Uspokoił mnie. Kiwnęłam głową. Idąc po ulicy do kawiarenki, w głowie miałam kocioł. Jak to wszystko będzie wyglądać? Czy nie zrezygnuję z obecnego życia?
 I zobaczyłam Briana.
 Wyszedł naprzeciw mnie z stłumionym uśmiechem. Już to mnie trochę nastawiło przeciwko niemu. Wyraźnie coś sobie obiecywał.
 Podeszłam do niego. Zanim mnie przywitał, próbował mnie pocałować. Odwróciłam głowę.
 - Chciałam ci tylko powiedzieć, że nic z tego już nie będzie, przynajmniej z mojej strony. Dla ciebie też będzie lepiej, jak dasz sobie spokój. Wybacz.
 Trochę go zatkało, ale po chwili odpowiedział:
 - Chodźmy się przejść, ok? Pogadamy trochę...
 Zgodziłam się. Poszliśmy alejkami i nawet nie wiedziałam dokąd, ale weszliśmy w jakąś podejrzaną ciemną uliczkę i tu odezwałam się:
 - Słuchaj, tu naprawdę nie jest przyjemnie...
 Zareagował dość agresywnie. Przyparł mnie do muru i syknął do ucha:
 - Właśnie. Grzeczne dziewczynki nie przychodzą w takie miejsca.
 Zatkał mi usta dłonią i wyciągnął zapalniczkę.
 - Zobacz, do czego doprowadziłaś. Nie potrzebuję twojej łaski, tylko ciebie. Nawet nie wiesz, jak cholernie niebezpieczny jest twój dar...
 Spojrzałam na niego ze zdziwieniem. Ja nie miałam daru!
 - Jeszcze go nie odkryłaś, co? Uprzedzę cię. Będziesz widzieć przyszłość w wizjach. Wyobraź to sobie: doskonale znasz każdy następny ruch przeciwnika. Wystarczy, byś umiała walczyć i możesz pokonać każdego. Fascynujące, nieprawdaż? Wręcz chce się natychmiast go odkryć. Ale skoro nie... - Przysunął zapalniczkę do mojej twarzy i zapalił, jednak ogień jeszcze mnie nie dotknął. Byłam bezradna i przerażona. A on tylko się uśmiechał.
 Już za moment spłonę... A co po mnie?

No właśnie. Chcecie, by Alex zginęła i zastąpiła ją inna bohaterka czy już polubiliście ją? Piszcie \/ \/ \/

Rozdział 21

Wiecie co, tak właśnie patrzę, i widzę, że mój blog istnieje już 127 dni (licząc od pierwszej notki do dzisiejszego dnia, tj. 8 października). Bardzo długo, co nie? Ze cztery miesiące na pewno. Ciekawe, ile jeszcze będzie trwał?

Dziękuję, że wciąż go czytacie xD

Rozdział 21

Nawet zmiana fryzury wpływa na nasz charakter, nastrój, na nowo kształtuje osobowość.

,,nieidealna"

 - No dobrze, ale jesteś absolutnie pewna? Z tego, co mi wiadomo, to będzie nieodwracalne! - Ostrzegła mnie Ori, wpatrując się bez szczególnego zapału czy przekonania w farbę.

 - Ori, do cholery! Jak ty mi ich nie przefarbujesz, to sama to zrobię, ale skutki będą opłakane. - Ostrzegłam ją. Westchnęła.

 - No dobrze... Nie jestem pewna, czy mi się tak uda, ale powinno. Zamknij oczy.

 Zamknęłam.

 Czemu się na to zdecydowałam? Bo chciałam wrócić do mojej dawnej ja.

 Po jakimś czasie Ori powiedziała ciężko:

 - No otwórz oczy...

 Spojrzałam w lustro. Prezentowałam się ślicznie.

 - Jesteś cudowna.

 - Jestem przerażona. Przyczyniłam się do twojego nieszczęścia za jakieś parę dni. Tamten kolor był śliczny, taki żywy...

 - Oj, nie przesadzaj. - Skarciłam ją. Mi się podobało.

 - Ja się zastrzelę... - Jęknęła.

 Mój kochany kolor... Gdyby nie oczy, wyglądałabym jak kiedyś...

 - Nie wiesz czasem, czy można...

 - Nie! Nie dokonam ci operacji oczu! Czy tobie już odbija? Naprawdę masz takie kompleksy?

 - Ja nie mam kompleksów. - Oświadczyłam. - Po prostu stęskniłam się za czarnymi włosami.

 - Dobra, nieważne. Ja idę zobaczyć, co z Constantinem i trochę odstresować. Pa. - I wyszła szybko z mojego pokoju.

 Wspominałam, że na tym nie skończą się zmiany?

 Wyciągnęłam z kieszeni telefon i wybrałam numer do Brayana. Odebrał po pierwszym sygnale.

 - Kawiarnia w centrum Seattle za dwie godziny. Twoja jedyna szansa. - Rzuciłam i od razu się rozłączyłam. Zeszłam na dół. Już podchodziłam do drzwi, gdy...

 - Stop, stop. A ty dokąd? - Zapytał Drake, z zaciekawieniem oglądając mój nowy image. - Przyznam, że ci w nich do twarzy.

 - Wiem. To mój naturalny kolor. Lecę na spotkanie z przeznaczeniem.

 - Może cię podwieźć? - Zapytał z uśmiechem. Odwzajemniłam uśmiech i kiwnęłam głową. Wsieliśmy do czarnego BMW. - Do Seattle centrum, zgadza się?

 - Skąd wiesz?

 - Słyszałem.

 Pokiwałam głową z uśmiechem. BMW Drake'a miało całkiem fajną prędkość.

 - Zastanawia mnie pewien fakt. Po co Constantinowi Audi A8l Quattro? - Zapytałam. Drake uśmiechnął się.

 - Lubi drogie samochody. A ty lubisz szybkie.

 - Skąd wiesz? - Zapytałam, zdziwiona.

 - Mam taki dar. Wiem o tobie wszystko.

 Oparłam się o zagłówek fotela.

 - Pocieszające.

*

 - Jest... odważna. Albo głupia. - Stwierdził Constantin. Uznałam, że muszę z nim porozmawiać...

 - Posłuchaj... pamiętasz, jak parę dni temu powiedziałeś...

 - Tak, pamiętam. Nie odwołam tego.

 Aha.

 - Chciałam cię zapytać, o czym mówiłeś.

 - Ori, jesteś inteligentna. Nie trzeba ci tłumaczyć.

 Ou...

 Podszedł do mnie i usiadł obok. Patrzał mi w oczy z taką mocą, że musiałam odwrócić wzrok. Uniósł moją głowę i delikatnie mnie pocałował.

 Miodzio.

 - Lubi drogie samochody. A ty lubisz szybkie. - Skąd wiesz? - Zapytałam, zdziwiona. - Mam taki dar. Wiem o tobie wszystko. Oparłam się o zagłówek fotela. - Pocieszające.* - Jest... odważna. Albo głupia. - Stwierdził Constantin. Uznałam, że muszę z nim porozmawiać... - Posłuchaj... pamiętasz, jak parę dni temu powiedziałeś... - Tak, pamiętam. Nie odwołam tego. Aha. - Chciałam cię zapytać, o czym mówiłeś. - Ori, jesteś inteligentna. Nie trzeba ci tłumaczyć. Ou... Podszedł do mnie i usiadł obok. Patrzał mi w oczy z taką mocą, że musiałam odwrócić wzrok. Uniósł moją głowę i delikatnie mnie pocałował. Miodzio.